علی خدامی که همه او را با نام سورنا می‌شناسند، یکی از آن صداهایی‌ست که وقتی رپ فارسی را گوش می‌دهی، ناگهان متوقف‌ات می‌کند. متولد ۲۷ فروردین ۱۳۶۹ در گرمسار، از همان اواخر دهه هشتاد کارش را زیرزمینی شروع کرد و کم‌کم به یکی از متفاوت‌ترین چهره‌های این صحنه تبدیل شد.
بیشتر کارهایش را خودش تنها نوشته، خوانده و منتشر کرده. نه فیچرهای پشت‌سرهم، نه هیاهوی همکاری‌های تجاری. همین تنهایی باعث شده خیلی‌ها بهش بگن «مرد تنها». آلبوم‌هایش معمولاً یک روایت کامل‌اند؛ انگار داری یک داستان بلند را فصل‌به‌فصل دنبال می‌کنی.
سورنا رپی می‌خواند که پر از تصویر است. فقر، حاشیه، جایگاه زن، خشم و گاهی ناامیدی را طوری می‌گوید که حس می‌کنی داری یک فیلم کوتاه می‌بینی. زبانش شاعرانه است اما خشک و رسمی نیست؛ ترکیبی از عصبانیت آرام و غمی که خیلی‌ها با آن هم‌ذات‌پنداری می‌کنند. مستقل کار کرده و همیشه خارج از مدار رسمی مانده.
از «مرد تنها» که شروع جدی‌اش بود، تا «آوار» و «نگار» که خیلی‌ها هنوز به‌عنوان نقطه‌عطف ازشان یاد می‌کنند. بعد «کویر» و به‌خصوص «گوزن» که روایت‌های به‌هم‌پیوسته‌اش هنوز شنیده می‌شود. در سال‌های اخیر هم با «خون خورشید» (همراه بهرام) و «مجسمه» نشان داد که هنوز همان نگاه مفهومی و دقیق را حفظ کرده.
سورنا برای کسانی که رپ را فقط ضرب و قافیه‌بازی نمی‌دانند، همیشه گزینه‌ی جدی و ماندگار بوده. صدایی که با وجود تنهایی‌اش، خیلی‌ها را با خودش همراه کرده.
